Het jaarlijkse symposium vond in 2011 op 17 november plaats. Met gevarieerde sprekers, een veelzijdig onderwerp en een lustrum van onze vaste avondvoorzitter Aline Klingenberg kon er eigenlijk weinig mis gaan deze avond.
Na de ontvangst met een kopje koffie of thee kwam als eerste Berend van der Eijk van advocatenkantoor Bird&Bird aan het woord. Hij belichtte de netneutraliteit vanuit zijn hoedanigheid als advocaat, wat als gevolg had dat hij zich een rol als advocaat van de duivel aangemeten had. Met zijn stelling dat netneutraliteit wel belangrijk is, maar niet in de wet zou hoeven worden vastgelegd maakte hij dan ook niet veel vrienden.
Aansluitend op het verhaal van Berend, kwam Bruno Braakhuis, mede-initiatiefnemer van de motie netneutraliteit en Tweede Kamerlid voor Groenlinks aan de beurt. Hij had een interessant betoog waarin hij uiteraard uit zijn politieke overtuiging beargumenteerde wat het nut van netneutraliteit was en hoe dit wetsvoorstel mede tot stand is gekomen in het rookhok van het Binnenhof.
Om even op adem te komen na deze twee sprekers, volgde een korte pauze waarin iedereen even een kop koffie (of wat sterkers) kon halen.
Na de pauze kwam Brenno de Winter aan het woord, die het belang van netneutraliteit voor de vrijheid van meningsuiting onderstreepte en over zijn eigen ervaringen als onderzoeksjournalist/hacker vertelde.
Afsluitend was het woord aan Marc Peeters van de OPTA, hij heeft onze kennis over de nieuwe databundel abonnementen verruimd met een verhaal over 'creative destruction', waarmee bedoeld wordt dat bestaande technologie altijd ten onder gaat aan nieuwe technologie.
Nadat alle sprekers hun zegje gedaan hadden, was er nog de gelegenheid om vragen te stellen. Jammer genoeg moesten dhr. Braakhuis en dhr. De Winter vroegtijdig weg om logistieke redenen, maar gelukkig hebben zowel de overgebleven sprekers als de gasten alsnog veel van elkaar en van het symposium kunnen leren.

Wij danken iedereen voor hun komst en bijdrage aan het symposium van 2011, en hopen iedereen volgend jaar weer te zien!

De symposiumcommissie 2011
Pepijn, Rosalie, Hugo, Thomas en Aleida

Vrijdag 14 oktober 2011 was het weer zover, een bezoek aan een advocatenkantoor! Ditmaal had het bestuur van LISA gezorgd voor een bezoek aan SOLV Advocaten in hartje Amsterdam. Het was de eerste keer dat SOLV bezocht werd en aangezien ze het programma geheim hadden gehouden reisde een groep van 18 LISA-leden in spanning af naar het westen.

Om 14:00 uur stipt stonden we dan ook op de Schippersgracht en werden we onthaald door Menno Weij en Douwe Linders. Na het beklimmen van een groot aantal trappen begonnen de twee advocaten in de bibliotheek/kantine/vergaderzaal aan een introductie over het reilen en zeilen van het kantoor. Ze bespraken enkele memorabele zaken en vertelden hoe het is om als relatief klein kantoor te werk te gaan en toch enkele grote klanten te hebben (Marktplaats, Hyves).

Het werd al met al een leuk, spontaan gesprek waarbij wij veel te weten kwamen over het kantoor en een baan als advocaat en anderzijds vertelden wij over onze studie, onze vereniging en onze toekomstplannen. Na deze uitgebreide introductie kwam er een vraag-antwoordgesprek, waarbij iedereen de tijd kreeg om zijn of haar vragen te stellen aan de advocaten. Ook daar werd weer zeer uitgebreid en open op geantwoord. Inmiddels was voor ons wel duidelijk dat de mensen van dit kantoor zeer open zijn en op een heel vriendschappelijke manier met elkaar omgingen.

Na het vraag-antwoordgesprek werd het tijd voor de praktijk: de zaak Plesner/Louis Vuitton, bekend uit de media. Onze groep werd in twee partijen verdeeld, waarbij de ene partij alle trappen weer af mocht om in een vergaderzaal een pleidooi voor de kunstenares Plesner te gaan voorbereiden en de andere het pleidooi namens Louis Vuitton. Na de korte voorbereidingstijd waarin hevige discussies en pleitnota’s van wereldklasse de norm waren, kwamen alle partijen weer samen om onder het toeziend oog van de heren rechters Menno Weij en Douwe Linders de zaken te bepleiten. De rollen van de advocaten en van de partijen werden met verve vervuld en de van opbouwende kritiek zullen allen iets geleerd hebben.

Daarna had SOLV nog wat speciaals in petto voor 4 van onze leden die zich opgegeven hadden voor een speeddate, waarbij een stage te winnen viel. Terwijl de rest al in het café Orloff stond na te borrelen met een deel van de andere advocaten, zaten de speeddaters nog in spanning voor het mini-sollicitatiegesprek. Tijdens de borrel zijn nog vele goede gesprekken gevoerd en vloeide de drank rijkelijk, waarna de trein naar het noorden weer te wachten stond en de zeer geslaagde middag tot een einde kwam.

Een ervaring rijker zijn wij SOLV zeer dankbaar voor hun tijd en inzet. De kans is groot dat hier komende jaren nog een vervolg van komt.

Het doek valt voor LimeWire, CEO persoonlijk aansprakelijk

Na Napster, Kazaa en Grokster is het nu de beurt aan LimeWire om van het (piraten)toneel te verdwijnen. Op 31 december 2010 zal het bedrijf er officieel mee stoppen. Een eerdere poging om in samenwerking met de muziekindustrie een commercieel P2P-platform op te zetten is mislukt.

LimeWire is een platformonafhankelijk P2P-programma waarmee bestanden kunnen worden gedeeld. Er zijn drie versies beschikbaar: de gratis standaardversie, een Pro variant tegen betaling en LimeWire Plus (gratis en met YouTube-integratie). Het file-sharing programma was op bijna 18% van alle PC's geïnstalleerd. Volgens LimeWire zelf hadden ze maandelijks 50 miljoen unieke gebruikers.

Op 5 augustus 2006 werd LimeWire door bijna alle grote muziekindustrieën (Universal Music, Warner Music etc.) aangeklaagd, omdat het programma illegaal downloaden faciliteert. Bovendien zou 93% van het verkeer dat door LimeWire wordt gegenereerd inbreukmakend materiaal zijn, aldus de RIAA. Om de eisers tegemoet te komen wilde LimeWire betaalde diensten toevoegen aan het programma. Dat stelde de muziekconglomeraten echter niet gerust.

Een rechtbank in Manhattan oordeelde recentelijk dat het internetbedrijf aansprakelijk was voor auteursrechtenschending. Honderden miljoenen schadevergoeding hangt LimeWire boven het hoofd (150.000 dollar per liedje). Verder moeten ze o.a. het zoeken, downloaden en uploaden onmogelijk maken, waardoor het programma de facto niet meer functioneert. Over de schadevergoeding zal in januari 2011 verder worden geprocedeerd.

De rechter heeft zelfs de directeur van het bedrijf, Mark Gorton, persoonlijk aansprakelijk gesteld, ondanks dat LimeWire een LLC is. Hier is een precedent geschapen waardoor andere ontwikkelaars zwaar ontmoedigd worden om soortgelijke software te programmeren. Hier zit overigens ook het verschil met de Grokster-zaak, in die zaak werd de maker of CEO niet persoonlijk aansprakelijk gesteld.

Het einde van LimeWire betekent echter niet het einde van P2P-filesharing. Er zijn nog genoeg andere spelers op de markt. Zo is er FrostWire, een namaakversie van LimeWire die hetzelfde netwerk gebruikt (Gnutella),  een ingebouwde bit-torrent cliënt heeft en zelfs beschikbaar is op een Android mobiele telefoon. FrostWire is ontwikkelt uit onvrede over het feit dat LimeWire code zou toevoegen waarmee auteursrechtelijk materiaal kan worden geweerd. Daarnaast zijn LimeWire Pirate Edition of Cabos mogelijke alternatieven.

Albert Katoen

Meer van Albert Katoen en meer informatie over dit thema is te vinden op zijn blog:

http://digitallaw.nl/

Schaamteloze reclame

Gisteren (22 november 2010) heeft de Reclame Code Commissie (RCC) een uitspraak gedaan inzake de klachten die waren binnen gestroomd naar aanleiding van een drietal billboards van Suit Supply. Hiernaast staat één van de drie afbeeldingen afgebeeld, de andere twee afbeeldingen zijn te bezichtigen op de website van de RCC.

De klachten die waren binnen gekomen droegen voornamelijk als grond aan dat de afbeeldingen vrouwonvriendelijk zouden zijn en zouden kinderen een verkeerd beeld geven. Met andere woorden; de afbeeldingen van Suit Supply zouden volgens klaagsters in strijd zijn met de goede smaak en het fatsoen of de goede zeden.

Suit Supply heeft hierop gereageerd door, kort gezegd, te beargumenteren dat de afbeeldingen weliswaar uitdagend en sexy zijn, maar allesbehalve pornografisch. De vrouw wordt niet als lustobject gepresenteerd, maar als gelijkwaardige ‘partner-in-crime’ van de man.

De RCC heeft de reclameuitingen beoordeeld en komt tot het oordeel dat de reclameuitingen zijn toegestaan. Door het subjectieve karakter van dergelijke afbeeldingen stelt de RCC zich terughoudend op en komt tot het oordeel dat de verwijzing naar seksualiteit niet de grenzen van de goede smaak, het fatsoen of de goede zeden overschrijdt. Bovendien zouden de uitingen niet getuigen van een gebrek aan respect jegens de vrouw.

Kortom; de afbeeldingen zijn geoorloofd en naar mijn idee niet meer dan terecht. De één kan de afbeeldingen opvatten als ware kunst (het zijn afbeeldingen van de schijnbaar bekende Carli Hermès) en de ander kan de afbeeldingen als afgrijselijk ervaren. Tussenkomst van een derde, zoals de RCC, zou m.i. alleen dan moeten plaats vinden wanneer een afbeelding zonder twijfel in strijd is met de goede smaak, het fatsoen of de goede zeden.

E. T. Bergsma

Meer van Eelco Bergsma en meer informatie over dit thema is te vinden op zijn blog: http://etbs.wordpress.com/

De eerste brief binnen Europa zal binnenkort worden verzonden naar tienduizenden downloaders. Het bevat de waarschuwing dat ze direct moeten stoppen met het downloaden van auteursrechtelijk beschermd materiaal. Leek dit scenario een paar weken geleden nog onwaarschijnlijk (de overheid kan niet honderdduizenden internetters vervolgen als ze blijven downloaden), het is nu bittere realiteit.

De tienduizenden “gelukkigen” wonen in Frankrijk (en in Engeland, waar een advocatenkantoor dreigbrieven stuurde naar downloaders en daarmee bijna een miljoen opstreek). De Franse brief is het product van maandenlange discussies over de invoering van de zogenaamde “three strikes”-wetgeving (oftewel HADOPI). Oorspronkelijk was het de bedoeling om van HADOPI een administratief orgaan te maken. Sancties kunnen dan sneller worden opgelegd zonder dat rechterlijke toestemming nodig is.

Dankzij het congres zijn die plannen, waar Sarkozy fel voor streed, niet doorgegaan. En dat is precies de reden waarom de “three strikes”-wetgeving kansloos is geworden. Er is nu namelijk rechterlijke tussenkomst nodig voordat een sanctie kan worden opgelegd. HADOPI zal IP-adressen als bewijsmateriaal aan de rechter voorleggen. Het probleem is echter dat IP-adressen alleen onvoldoende grond opleveren voor veroordeling.

Waarom is HADOPI dan toch ingevoerd? De drijfkrachten erachter zijn van mening dat de wet nog prima als vogelverschrikker kan fungeren. Niemand zal drie keer een waarschuwing willen ontvangen om vervolgens een rechtszaak aan de broek te krijgen. Men zal massaal weer films en spelletjes in de winkel kopen.

Ernstigere zaken dan HADOPI

Overigens zijn er andere zaken die veel zorgwekkender zijn dan HADOPI. Bijvoorbeeld het door het Europarlement aangenomen rapport over dat individuele downloaders moeten worden aangepakt. Het kan echter wel rekenen op verzet van eurocommissaris Kroes (VVD) die nu gaat over de digitale agenda.

Een andere ernstigere zaak is de voluntary agreement. Hiermee slaan ISP’s en de contentindustrie de handen ineen ter bestrijding van de online piraterij. ISP’s zullen dan in de algemene voorwaarden vastleggen dat je geen auteursrechtelijk beschermd materiaal mag downloaden (of, wat kwalijker is maar vaak wordt vergeten, uploaden). Rechterlijke tussenkomst is dan niet meer nodig om een forse geldboete op te leggen of een abonnee tijdelijk van het internet af te sluiten. De sanctie kan achteraf wel civielrechtelijk worden aangevochten, maar dat brengt hoge kosten met zich mee.

A.M.C.S. Katoen

Bron: 3voor12.vpro.nl

Meer van Albert Katoen en meer informatie over dit thema is te vinden op zijn blog: http://digitallaw.nl/